Have a little faith in me…- Liefs Laura

Door: Laura Hagen

Het zal niet als een verrassing komen dat een aantal van mijn vriendinnen niet gelovig zijn. In een samenleving waarin religie steeds minder aanwezig lijkt, is dit niet verwonderlijk. Zelf zie ik het vooral als een verrijking. Hoewel we het niet vaak over religie hebben (het dagelijks leven zorgt vaak al voor genoeg gespreksstof..), komt het onderwerp zo af en toe ter sprake en dat levert de mooiste gesprekken op. Ik heb een vriendin die overtuigd atheïst is, als dochter van twee natuurkundigen kan ik me dat voorstellen. Met haar kan ik het vaak goed hebben over ‘de grote onderwerpen van de wereld’. We voelen de ruimte om onszelf te zijn en dat geeft mogelijkheden tot de mooiste gesprekken. Ooit vroeg zij mij wat ik nou haal uit mijn geloof in God.

Een hele duidelijk, simpele vraag met een wat minder duidelijk en simpel antwoord. Althans, zo ervaar ik het soms. Misschien omdat het geloof zo in mij verankerd is dat het een onderdeel is van wie ik ben? Wat haal ik uit mijn geloof? Een bepaalde rust? Zeker. Richtlijnen om naar te kunnen leven? Absoluut. Een doel om naar te leven? Ook. Maar het belangrijkste dat ik uit mijn geloof haal is vertrouwen. In de eerste plaats vertrouwen op God. Maar ook vertrouwen in mijn medemens en in een bepaalde mate vertrouwen in mijzelf. Juist omdat ik op God mag vertrouwen. Hoe dat vertrouwen in God eruit ziet? Tja, dat zit hem in de grote en de kleine dingen. Laatst begon het motorlampje in mijn auto te branden. Op mijn bestemming aangekomen, belde ik als welopgevoede, opgeleide en geëmancipeerde jonge vrouw natuurlijk eerst mijn vader voor advies. Terug naar huis rijden vanmiddag of toch even de wegenwacht bellen? Op basis van vaderlijk advies en internet (uiteraard) besloten om toch naar huis te rijden aan het einde van de dag. Erg relaxed zat ik niet in de auto. En juist dan stel ik mijn vertrouwen in God! Onder begeleiding van (best veel!) Onze Vaders en Wees Gegroetjes vond ik de rust en het vertrouwen. Ik vertrouwde erop dat God mij nooit meer geeft dan ik aankan, dus dit kon ik ook. Daarnaast vertrouw ik erop dat God over mij waakt. Overigens zijn zowel ik als de auto veilig thuisgekomen! 

Of het nou gaat om een relatie met God of een partner, vertrouwen is altijd de basis van elke relatie. En dan heb ik het niet alleen over het feit dat je moet kunnen vertrouwen dat je partner niet achter je rug om met een ander loopt te flirten. Echt vertrouwen in elkaar gaat een stuk verder. Erop kunnen vertrouwen dat je partner goed voor zichzelf zorgt (onder andere omdat jij om hem geeft). Erop kunnen vertrouwen dat je partner zijn/haar kwaliteiten ziet en hier net zo trots op kan zijn als jij erop bent. Erop kunnen vertrouwen dat je de ruimte krijgt om jezelf te zijn, met je mooie en minder mooie kanten. Kunnen vertrouwen op het oordeel van je partner zonder dat dat wil zeggen dat je het altijd met elkaar eens moet zijn. Kunnen vertrouwen op het feit dat je partner ook vertrouwt op jou. 

Vertrouwen speelt op elk vlak van je relatie en vormt daarom ook de basis. Zonder deze basis of wanneer je deze basis weer op moet bouwen, is het ontzettend moeilijk om een echte relatie aan te gaan. Een ander vergeven voor fouten kan maar dat wil niet zeggen dat de vertrouwensbasis ook direct weer terug is. Dat zou natuurlijk wel het mooiste zijn maar in realiteit zitten wij mensen helaas niet zo in elkaar. Het grote voordeel van vertrouwen hebben in God, is dat we weten dat dit vertrouwen nooit ongegrond is. Ondanks (soms misschien) lichte twijfel, weten we dat het altijd goed komt als we ons vertrouwen stellen in Onze Lieve Heer. Mijn vriendin vindt het bijzonder en ook wat onbegrijpelijk dat ik vertrouwen kan hebben in ‘iets’ of ‘iemand’ die ik niet kan zien of horen. Zij vertrouwt vooral op zichzelf en een aantal belangrijke mensen om haar heen. Gelukkig behoor ik ook tot deze mensen. En als zij vertrouwen heeft in mij en ik vertrouwen heb in God, dan vertrouwen we erop dat het uiteindelijk goed zal komen!

Geef een antwoord