Tijd om jezelf te zijn

Door: Laura Hagen

Onlangs las ik in de weekendbijlage van de krant een ingezonden lezersvraag. De lezer in kwestie leek er niet heel gelukkig mee dat zijn vriendin, na zes jaar samenwonen, sinds kort een boertje of windje gewoon laat gaan en dan vervolgens haar excuses hiervoor aanbiedt. Nou ben ik de laatste die wil bepalen waar iemand wel of niet mag irriteren. Iedereen heeft zijn/haar eigenaardigheden en het is ieders goed recht om zich soms aan dingen te storen. Hoe klein en vreemd deze irritaties voor anderen ook mogen zijn. Maar deze inzending verbaasde mij persoonlijk wel. 

Om eerlijk te zijn ben ik namelijk best jaloers op deze lezer. En ik vraag mij oprecht of deze lezer wel beseft hoeveel geluk hij (of zij) eigenlijk heeft. Voor mij is het vrij laten gaan boertje of windjes namelijk een teken dat je je volledig op je gemak voelt bij de ander. Net als al die andere dingen die eigenlijk ontzettend ongemakkelijk kunnen zijn: knorren als je lacht, slurpen als je thee/koffie drinkt, gapen, naar de toilet gaan. Zomaar een greep uit de kleine dingen die je hardnekkig probeert te vermijden en te verstoppen als je aan het begin bent van een relatie (of tijdens het daten!) en die, hopelijk, steeds normaler worden als je langer samen bent.

Want, laten we eerlijk zijn, daten en elkaar leren kennen is erg leuk maar soms ook wel vermoeiend. Je bent je constant bewust van het feit dat de ander misschien wel overweegt om zijn/haar hele verder leven met jou te delen. Of in ieder geval een aanzienlijk deel daarvan. En je kunt dan maar beter een goede indruk maken. Zeker als jij een toekomst met de ander al ziet zitten. Met als gevolg dat we continu onze uiterste best doen om de beste versie van onszelf te laten zien. Juist ja, vermoeiend dus! En af en toe ook best frustrerend als je het mij vraagt. Want terwijl je zo je best zit te doen om de beste versie van jezelf te zijn, weet je ook dat je gewoonweg niet altijd leuk bent. We lijken onze uiterste best te doen om een soort ‘real life filter’ over onszelf te gooien terwijl we dondersgoed weten dat dat niet de realiteit is. Daarnaast realiseer je je waarschijnlijk ook op dat moment hoe belangrijk het is om ook je minder leuke trekjes te laten zien. Als je namelijk echt de liefde van je leven hebt gevonden, komt hij/zij daar toch vanzelf wel achter. En daarbij denk ik dat we allemaal graag een partner willen vinden die van ons houdt, ook met onze minder leuke trekjes.

Uiteraard is dan wel de volgende vraag “wat is het juiste moment om de minder leuke kanten te laten zien?” Want doe je het te snel dan jaag je misschien je toekomstige partner weg. Maar doe je er te lang over dan kost het jou ontzettend veel energie en vallen deze nare trekjes uiteindelijk misschien alleen maar meer op. Dus wanneer kunnen we de fatsoensnormen en goede imago’s aan de kant zetten en onze ware zelf laten zien? Wat zou het fijn zijn om hier een pasklaar antwoord op te hebben! Maar helaas is dat onmogelijk. Iedere persoon en iedere relatie is namelijk anders. Uiteindelijk komt het denk ik allemaal neer op het gevoel dat de ander je geeft. Veiligheid, vertrouwen en een bepaalde vrijheid zijn volgens mij erg belangrijk in een relatie en bieden ons de kans om volledig onszelf te zijn. En het moment waarop dit wordt bereikt is afhankelijk van het individu maar ook van de relatie.

Ik hoop van harte dat iedereen die dit leest voor zichzelf dit juiste moment kan ontdekken. Of misschien is het wel helemaal geen juist moment maar een proces, en dat is ook oké. Sommigen van jullie hebben misschien wel de moed om volledig jezelf te zijn vanaf het moment dat jullie je mogelijk toekomstige partner ontmoeten en anderen hebben daar wat langer de tijd voor nodig. Wat dat betreft heeft iedereen zijn eigen proces en dat is alleen maar goed. Als je uiteindelijk maar op dat punt komt waarop je volledig jezelf kunt zijn en je partner volledig kunt accepteren. Want volgens mij is dat alleen maar een teken van een gelukkige en gezonde relatie. Maar stiekem hoop ik  toch dat het voor niemand van jullie zes jaar duurt voordat je op dat punt bent aangekomen!

 

Geef een reactie